Σε μια κοινωνία φτιαγμένη για την πλειοψηφία, η μειοψηφία φέρει την ταμπέλα του “ανάπηρου”, του ανθρώπου που στην καθημερινότητά του σκέφτεται και βλέπει και λέει πολλά περισσότερα “δεν μπορώ” από τους “μη ανάπηρους”. Κάθε μέρα οφείλουμε να σκεφτόμαστε τους ανθρώπους αυτούς που για κάποιον λόγο, περιβαλλοντικό ή γενετήσιο, έχουν μια μορφή αναπηρίας. Οφείλουμε να το σκεφτόμαστε όλοι, μεγάλοι και μικροί, και με αυτήν την αφορμή το σχολείο μας τίμησε τη μέρα με ένα πρόγραμμα που διοργάνωσε με πολλή όρεξη και επιμέλεια η δασκάλα μας, κυρία Έφη Γλυμίτσα.
Τόσο οι μεγάλοι όσο κι οι μικροί μαθητές, σε ξεχωριστά προγράμματα, είδαν παρουσίαση που περιλάμβανε πληροφορίες για τα άτομα με αναπηρίες, έκαναν διαδραστικές ασκήσεις κι απάντησαν σε ερωτήσεις, σχολίασαν κι αντάλλαξαν ιδέες και σκέψεις, ζωγράφισαν και γράψανε τη γνώμη τους (η οποία είναι αποτυπωμένη κάποιες φορές με ορθογραφικά, αλλά, το πιο σημαντικό, με καθαρή καρδιά!).
